Een paar jaren geleden kreeg ik het aanbod om ambassadrice te worden van een vzw, omdat ik helemaal niet wist wat dit inhield moest ik daar toch wel even over nadenken, kan ik dit wel in mijn drukke werkschema voorzien ?

Hoeveel werk brengt zo’n opdracht met zich mee? Zal ik voldoende tijd hebben om me met activiteiten bezig te houden?

Vragen die door een superenthousiaste voorzitter werden weggelachen, omdat ik volgens hem beschikte over voldoende energie om dit moeiteloos over te brengen aan het brede publiek. Uiteindelijk was de beslissing dan ook snel genomen.

Ik wou iets doen voor kinderen en dan was de vzw Pinocchio de ideale partner. Toen ik dan enkele maanden later zelf mama werd was de zin om te presteren in het belang van brandwonden bij kinderen sterk gegroeid.

Je bent zoveel meer bewust van de gevaren die in het bijzonder “jonge kinderen” met zich mee kan brengen omdat zij steeds op zoek zijn naar avontuur zonder daarbij zich bewust te zijn van gevolgen die maar 1 seconde onoplettendheid nodig hebben om hun leven drastisch te veranderen.

Kinderen geven ook zoveel plezier als je naar hen kijkt terwijl ze zich in hun spel verdiepen, zelfs als ze dan iets vreselijk hebben meegemaakt is het een plezier om hun iets warms aan te bieden zoals het St. Niklaasfeest of de kuurkampen. Mijn taak als ambassadrice van vzw Pinocchio is dan ook een “eer” en met veel zorg en inzet wil ik die taak dan ook met hart en ziel verdedigen.

Cathérine Moerkerke

Ik ben David Lallemand, 41 jaar en bijna 20 jaar journalist bij de RTBF. Bij de RTBF omdat ik rotsvast geloof in het nut van een openbare omroep die tevens in de media ook kan dienen als hulpmiddel qua opvoeding en om de kloof te overbruggen tussen de verschillende generaties, culturen en mensen.

Door mijn werk bij de radio en televisie ben ik jarenlang met duizenden mensen in contact gekomen: staatshoofden, filmsterren, acteurs, zangers, ministers, industriëlen maar ook en vooral met een groot aantal gewone mensen, zonder titel of graad, maar die op mij wel de sterkste indruk hebben nagelaten.

Het is aan deze groep anonieme en buitengewone mensen te danken dat ik begrepen heb waar mijn werk als journalist kan helpen: hen aan het woord te laten, de enorme rijkdom, de grootmoedigheid en de moed te laten zien en horen van hen die anoniem blijven maar die zich elke dag opnieuw ten volle inzetten voor hun familie, voor een welbepaald doel, voor hun werk, kortom voor de medemens.

Vandaag heb ik, weerom dank zijn mijn beroep, kennis gemaakt met de vzw Pinocchio, een organisatie die zich inzet voor kinderen met brandwonden.

De jongeren zijn onze hoop. Het oplopen van een brandwonde is fnuikend voor een kind. Nochtans zijn er formidabele mannen en vrouwen die zich dagelijks inzetten om iets te doen aan de pijn, de fysieke en psychische littekens, het onrechtvaardigheidsgevoel en de wanhoop . Zij proberen deze jonge slachtoffertjes die worden geconfronteerd met het ergste: “nu anders zijn dan de anderen” te zijn, opnieuw zelfvertrouwen te geven om te bouwen aan de toekomst.

"Pinocchio" herinnert mij aan een verhaal dat mijn groetmoeder mij toen vertelde : haar eigen grootmoeder werkte als wasvrouw in het begin van verleden eeuw. Zij had de gave om brandwonden te verzorgen met een papje van geraspte aardappelen en tal van kruiden, dat zij met zorg had bereid. Het was een tijd waarin de vrouwen lange kleren droegen met daaronder een reeks onderrokken. Mijn overgrootmoeder was niet rijk en met haar zorgkennis verdiende zij wat geld. In die tijd gebruikte men petroleumlampen. Op een dag is haar lamp aan haar voeten stuk gevallen en hebben haar kleren vuur gevat: zij brandde als een toorts. Vlak voor haar overlijden heeft ze aan mijn grootmoeder een paar oorringen gegeven waaraan zij emotioneel zeer was gehecht en die ik altijd zorgvuldig heb bewaard. Tenslotte waren we voorbestemd om elkaar tegen te komen.

David Lallemand

Net zoals David Lallemand, de Franstalige ambassadeur van Pinocchio, sta ik in voor de openbare omroep. Ik geloof heel sterk in de toekomst van openbare mediaanbieders in onze maatschappij.

Mijn optreden als Duitstalige ambassadeur voor Pinocchio is heel recent. Pas in oktober 2009 heeft men mij benaderd om de functie van vertegenwoordiger van de derde taalgroep in ons land op te nemen. Ik heb die opdracht met heel veel plezier aanvaard omdat ik mij graag wil inzetten voor Pinocchio en voor het schitterend werk dat deze vzw overal in het land levert voor jonge slachtoffers met brandwonden.

De reden is eenvoudig : ik herinner mij maar al te goed hoe ik, enkele jaren geleden, zelf als kankerpatiënt het leven in een ziekenhuisomgeving heb leren kennen. Ik zal nooit vergeten hoe tijdens mijn revalidatie, mijn echtgenote Suzanna samen met de medische ploeg, voor mij het leven toch levenswaard maakten.

Dat is de reden waarom ik nu, als ambassadeur van Pinocchio, graag iets terug wil geven van wat ik toen van anderen mocht ontvangen.

Alexander Homann.