"Dankzij een vriendin die aan haar benen verbrand raakte, heb ik kennis gemaakt met het brandwondencentrum.

Zo heb ik beter kunnen inzien hoe het verplegend personeel zich dag en nacht inzet om de gevolgen van brandongevallen te verzachten en te verzorgen.

Kinderen zijn de eerste slachtoffers omdat ze uit nieuwsgierigheid overal gaan rondsnuffelen en zodoende onbewust  in gevaarsituaties terechtkomen : er wordt aan het tafelkleed getrokken en de warme koffiekan kipt om, de geurende soep op de kookplaat is zo aantrekkelijk …

Mijn eerste ventje was 7 jaar oud en had de brandwonden opgelopen in zijn bad toen hij twee was. Het hete badwater had zijn onderste ledematen verbrand, van buikje tot tenen. Met de jaren waren zijn spieren verhard zonder mee te groeien. Zo is hij terug naar het hospitaal gekomen, hinkend op de tip van zijn linkervoet. Hij moest een "reconstructie" ondergaan : de huid en pezen moesten weg geschraapt worden tot op de gezonde onderlaag waar dan een "primer" werd aangebracht als hechting voor de nieuwe huid. De wonde werd met een luchtdicht verband beschermd, met buisjes  naar een vacuümpomp om het product tot in de gezonde laag te laten doordringen.

Daarna kreeg de jongen huidtransplantaties : een stuk gezonde huid werd weggenomen op een onaangetast deel van zijn  lichaam. Dat stuk werd 5 tot 10 keer uitgerekt alvorens op de gekwetste delen geplaatst te worden. Daarop volgde een periode van revalidatie, met uren en uren kinesitherapie.

En zo ben ik gedurende die drie maanden meer dan 120 uren aan de zijde van Logan gebleven. Ik heb alles met hem gedeeld : zijn angsten, zijn leed, zijn tranen, zijn ergernis …. maar ook zijn spelen, zijn lachbuien, zijn grappen en zijn wandelingen.

Zit hij nog met zijn vacuümpomp ? Geen probleem ! Met de toestemming van het verplegend personeel zijn we met ons twee gaan wandelen in de groene schildpad, met de pomp op een infuusstaander en het  elektrische snoer opgerold op een van de haakjes … Zo waren we  20 minuten autonoom ! Wat een belevenis in de gangen van het hospitaal! Logan heeft zijn kamer mogen verlaten en andere patiënten ontmoet. En we zijn ook buiten geweest om frisse lucht te scheppen op de esplanade voor het hospitaal.

Op een dag hoorde Logan het lawaai van een laag vliegende helikopter . Hij kon toen al beter stappen en sprong uit  zijn bed om naar het raam te lopen op het eind van de gang. Van daaruit kon hij de helistrip in 't oog houden. En ja, de Agusta landde keurig  op de grote letter "H" op een steenworp van de ingang naar de spoeddienst. De piloot legde  de motor stil  en bracht de veiligheidsvlaggetjes aan: hij zou dus een tijdje daar blijven.

Zonder één seconde te verliezen, en met toestemming van de verpleger, liep Logan terug naar zijn kamer, kleedde zich aan en raasde met zijn kleine rode driewieler naar de liften. Op het einde van de gang naar de spoeddienst ontmoetten we de piloot en co-piloot. Logan kreeg een geleid bezoek van het toestel, en mocht zelfs de helm van de piloot opzetten en in diens zetel gaan zitten … Een heel avontuur voor deze eerste "echte" uitstap in de buitenwereld!

Als ik hem vroeg : "En ? Was het tof vandaag ?", antwoordde hij : "Nee ! … het was héél tof !" met een brede glimlach die boekdelen sprak!

Op een dag heeft hij 'ons' moeten verlaten : van het militair hospitaal naar het Zeepreventorium in De Haan om verder aan zijn revalidatie te werken. Als hij op consultatie terugkomt, laat hij het niet na de dienst te komen groeten."

Na Logan heb ik ook andere patiëntjes ontmoet met wie ik leed en vreugden heb mogen delen.  Telkens opnieuw wordt een relatie opgebouwd waar de kinderen in volle vertrouwen hun verhaaltjes  en geheimpjes mogen vertellen.

Ach, die kleintjes laten je niet ongevoelig ...