Als je in een hospitaal werkt moet je natuurlijk tegen heel wat kunnen!

Dat geldt zeker voor een brandwondencentrum. De vrijwilliger zal niet noodzakelijk de wonden zien, maar verband en littekens maken deel uit van het dagelijks leven van de patiëntjes.

De vrijwilliger neemt de rol van de mama of de papa op als die (of familieleden) niet bij het kind kunnen blijven. Je hoeft dus 'maar' te letten op wat het kindje beleeft en voelt als je bij hem een dag of een nacht vertoeft.

Ieder van ons heeft talenten, sommige ingeboren andere aangeleerd, andere nog verborgen of onbekend ! Om het even, het voornaamste is daar te zijn voor het kind. Je moet wel naar hem kunnen luisteren, hem aanmoedigen en soms ook heel geduldig zijn.

De kindpatiënt zal waarschijnlijk in opstand komen tegen de gevolgen van het ongeval en tegen de medische zorgen. Er zijn dagen 'zonder', waar niets goed kan zijn, zelfs niet de aanwezigheid van de vrijwilliger : "Ik wil je niet zien", "ik wil dat je weggaat", "laat me met rust" …

Het kind zal moeten leren aanvaarden met littekens en wonden te leven, vooral als hij in het aangezicht verbrand is. Ook de reacties en de blik van anderen zijn een dagelijkse uitdaging, tussen totale ongevoeligheid en overgedreven afschuw.

Het kind zal ook moeten leren zijn wereld te structureren : "alstublieft" leren zeggen, "dank u", "ik zou graag" in plaats van "ik wil", zijn kamer leren opruimen … Nadruk zal gelegd worden op hygiëne : handen wassen voor het eten, een slabbetje aandoen of een servet.

Je moet daarbij proberen altijd positief en optimistisch te blijven : het ongeval is gebeurd, daar kan je er niets aan veranderen !

Maar de toekomst baart veel zorgen: revalidatie, veel moed en wilskracht om opnieuw fit te zijn. Met zo'n geestesgesteldheid kan de vrijwilliger bijdragen tot het welzijn en welbehagen van de patiënten die hij begeleidt.

Vanzelfsprekend zullen mensen met ervaring in het onderwijs, animatie van speelpleinen of begeleiding van kleine patiënten, hun talenten goed kunnen gebruiken bij patiënten met brandwonden.

En we kunnen nog zoveel meer: vertellen, knutselen, puzzelen… met wat verbeeldingskracht en zin voor humor is het echt niet zo moeilijk om een kind te laten dromen.